Czarny Sztandar

Słowo "anarchizm" często budzi niepokój, kojarząc się z chaosem i brakiem porządku. Jednak prawdziwe oblicze anarchizmu jest zupełnie inne. Nie chodzi o rozbijanie szyb czy burzenie wszystkiego dookoła. Anarchizm to przede wszystkim wiara w naszą wspólną zdolność do organizacji, do wzajemnego wspierania się i do tworzenia sensownego życia bez potrzeby narzucania nam czegokolwiek z góry.

Pomyśl o codzienności. Kiedy ostatnio uczestniczyłeś w grupie sąsiedzkiej, która wspólnie dba o lokalny park lub organizuje wymianę rzeczy, by nic się nie marnowało? A może wspierasz kooperatywę spożywczą, gdzie członkowie razem decydują o zakupach i zarządzają dystrybucją żywności, bez udziału wielkich korporacji? Albo gdy razem ze znajomymi tworzycie otwarty projekt edukacyjny w internecie, dzieląc się wiedzą bez opłat i hierarchii? To są właśnie te momenty, w których wcielamy w życie anarchistyczne zasady – autonomię, wzajemną pomoc i oddolną inicjatywę. Działamy, bo widzimy potrzebę, nie dlatego, że ktoś nam kazał.

Anarchizm nie odrzuca porządku, ale dąży do porządku tworzonego przez samych ludzi, z ich własnej woli. Sprzeciwia się natomiast władzy, która opiera się na przymusie, kontroli i hierarchii, tej, która mówi ci, co masz robić, bez twojej zgody i bez względu na twoje potrzeby. Mowa tu o biurokratach, politykach czy korporacjach, które często podejmują decyzje wbrew interesom większości, a w imię własnych korzyści.

Wyobraź sobie społeczeństwo, w którym decyzje podejmowane są wspólnie, na zasadzie porozumienia, a nie narzucane przez nielicznych. Gdzie ludzie współpracują ze sobą, aby zaspokajać swoje potrzeby, a nie rywalizują o zasoby. Gdzie zamiast wszechobecnej kontroli i regulacji, panuje zaufanie i odpowiedzialność. To jest właśnie dążenie anarchizmu – do świata, w którym każdy z nas ma realny wpływ na swoje życie i otoczenie, bez ulegania arbitralnym nakazom.

Bycie anarchistą to niekoniecznie przynależność do jakiejś partii. To raczej sposób patrzenia na świat, sposób myślenia o wolności i odpowiedzialności. To kwestionowanie władzy, która rości sobie prawo do dominacji nad nami, a jednocześnie aktywne poszukiwanie i tworzenie alternatywnych rozwiązań w naszym codziennym życiu. To także wyjście na ulice i manifestowanie, gdy widzimy niesprawiedliwość. Nie czekamy na "wielką rewolucję", ale staramy się żyć wolniej i tworzyć wolne przestrzenie tu i teraz – w naszych wspólnotach, w naszych relacjach, w każdym naszym działaniu.

Anarchizm to zaproszenie do budowania świata opartego na równości, solidarności i swobodzie, świata, w którym ludzie wspólnie decydują o swojej przyszłości.

Liberalizm mówi, że wolność jednostki jest najważniejsza. Ale nigdy nie mówi, że tą jednostką jest zawsze ktoś, kto ma ziemię, kapitał, władze i ochronę państwa. Liberalizm zawsze sprzeda ci bajkę o wolnym rynku, o równych szansach i "sukcesie" jako nagrodzie za twoją ciężką pracę.

Ale kiedy to ty próbujesz sięgnąć po tę ich wolność, okazuje się nagle, że ktoś już ustawił planszę tej gry. Gdy ty pracujesz oni zarabiają. Gdy ty bierzesz kredyt oni dziedziczą kolejną kamienicę. Gdy ty masz wolność słowa oni mają media.

W liberalizmie pozwalają ci mówić do momentu, w którym nie zagrażasz ich zyskom. To tak, jakbyś miał prawo protestować, ale tylko do chwili, gdy nie zablokujesz drogi. Liberalizm jest "tolerancyjny" do momentu w którym im się to opłaca.

Anarchizm nie chce pseudo "wolności" w której masz wybór między dwiema firmami chce życie bez przymusu. Jednocześnie nie dąży do równości wobec prawa, ale do końca prawa, które istnieje po to, by sankcjonować i utrwalać wyzysk. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że nie oznacza to bezprawia. Anarchizm odrzuca prawo odgórne, a w zamian proponuje ład oparty na dobrowolnych zasadach, wzajemnym szacunku i odpowiedzialności zbiorowej.

Nie chcemy demokracji liberalnej ani innych "wspaniałych zamienników", lecz wspólnot, które same o sobie decydują. Liberalizm ma na celu cie zreformować bo to właśnie liberalizm pozwala, by garstka miała wszystko, a reszta cieszyła się, że ma cokolwiek. Liberalizm ma na celu pokazać ci twoje miejsce w szeregu i postawić mur dla twojej "wolności".

Od dziecka uczą nas dumy z bycia obywatelem danego państwa, dumy ze swojej flagi. Wmawiane jest nam, że naród to rodzina, a ojczyzna to matka. Mamy być gotowi umrzeć za "ojczyznę", nawet jeśli ta ojczyzna nie zrobiła nic, byśmy mogli w niej godnie żyć.

Politycy, dziennikarze, media – nikt z tych grup nie odpowiada, dla kogo tak naprawdę jest ta ojczyzna. Bo w momencie, gdy polityk każe ci śpiewać hymn, to nie dlatego, że zależy mu na twoim losie, lecz chce, żebyś milczał, żebyś nie pytał, czemu jego dziecko studiuje za granicą, a ty masz zapieprzać na śmieciówce.

Nacjonalizm nie jest miłością do ziemi. To kij, którym bije się klasę pracującą, żeby nie zauważyła, kto realnie ją okrada. Nacjonalizm to ideologia, która każe ludziom walczyć między sobą na podstawie granic, które narysowali kiedyś królowie, kapitaliści i generałowie. To fałszywa tożsamość, która narzuca się tym, którzy mają najmniej, żeby nigdy nie próbowali podnieść wzroku ku tym, którzy mają wszystko. Pracownik z Łomży ma mniej wspólnego z prezesem z Warszawy niż z robotnikiem z Kijowa, Berlina czy Stambułu, bo i jeden, i drugi wie, jak smakuje przepracowana noc i jak wygląda pusty portfel pod koniec miesiąca.

Nacjonalizm robi z biednych ludzi żołnierzy, wyborców, fanatyków. Każe im bronić "narodu", który w praktyce oznacza interesy polityków, oligarchów i korporacji. Kiedy ktoś ci mówi: „Imigranci zabiorą ci pracę”, to realnie pyta, kto zbudował system, w którym trzeba konkurować o prawo do życia. Anarchiści od dawna mówią, że ojczyzna to fikcja. Prawdziwa wspólnota rodzi się z solidarności, nie granic. Emma Goldman pisała: „Patriotyzm to ostatnie schronienie łajdaka” – bo kiedy nie masz już nic do zaproponowania ludziom, sprzedajesz im sztandar i dumę z bycia biednym, ale przynajmniej za "wielkim narodem”

W świecie, gdzie jedni mają wille i armie, a drudzy stoją w kolejce po leki, nacjonalizm to broń klas wyższych. To sposób, aby biedni nie zauważyli, kto naprawdę trzyma ich za gardło. Dlatego w anarchizmie nie jest tylko odrzucenie granic, a odrzucenie klas, władzy, mitów, które mają na celu dzielić ludzi. Jednocześnie, mówiąc to, anarchizm nie rzuca słów na wiatr, a proponuje rozwiązania. Zamiast narodów – wspólnota, zamiast granic – solidarność, a zamiast przemocy klasowej – rewolucja. Trzeba pamiętać, że siła nie leży w hymnie ani w orle na paszporcie, ale leży w tym, że stajesz ramię w ramię z drugim człowiekiem. Nie ma znaczenia, czy mówisz tym czy innym językiem, nie ma znaczenia, jaki ktoś ma kolor skóry czy pochodzenia. ŻADEN CZŁOWIEK NIE JEST NIELEGALNY!